Dieptepunt: als het zelfs de échte GTST-fans te ver gaat

Soms voel je aan alles dat het geschikte moment om die ene serie, docu of film te gaan kijken er nooit zal komen. Je weet namelijk gewoon dat het alleen maar afschuwelijk kan tegenvallen. Vanaf nu zal ik me opofferen om jou de recap te geven die je nodig hebt: I watched it so you don’t have to (you’re welcome).

Guilty pleasures zijn er om te delen

Waar ik het nu over ga hebben is dus ook niet bepaald een groot geheim. Ik kijk af en toe naar ‘Goede Tijden, Slechte Tijden’. Of het mensen schokt? Zeker. Blijkbaar wek ik de indruk dat ik me niet interesseer in wat er allemaal in Meerdijk gebeurt. Maar wie zo over mij denkt zit er heel ver naast. De dagelijkse perikelen van de inwoners van Meerdijk houden mij in hun greep. Het is toch onvoorstelbaar, dat zo’n klein dorpje waar iedereen elkaar kent, zo ontzettend veel ongeluk te verduren kan hebben? Met als hoogtepunt van het jaar de altijd afschuwelijke zomercliff. Maar dit jaar komt er zelfs vanuit de trouwste fanbase behoorlijk wat kritiek. Want na al het behoorlijk ongeloofwaardige ongeluk wat de Meerdijkers al te verduren hebben gehad, zetten ook de echte liefhebbers hun vraagtekens bij deze cliffhanger.

Er is altijd die onvermijdelijke comeback van de bad guys

We kunnen elk seizoen wel vrolijk denken dat we eindelijk van dat ene vervelende personage af zijn, maar je weet dondersgoed dat in Meerdijk iedereen ook zomaar weer uit de dood kan herrijzen. En als er één familie is die daar extreem goed in is, dan is het de familie Sanders wel. Ik weet niet hoeveel valse zussen Janine achter de hand heeft en hoeveel valse zakenmannen Ludo nog tegen het lijf gaat lopen in de kunstwereld. Maar het is onvermijdelijk dat ze allemaal sterven en dan net zo plots weer tot leven komen. Alsof het niets is. Voor mijn gevoel draait elke zomercliff om de familie Sanders, want die lijken het alleenrecht te hebben op de terugkeer van kwaadaardige familieleden. En ja, ook dit seizoen is dat gelukkig weer aan de orde.

Wat zijn Nick, Valentijn, Stefano en Ludo ook alweer van elkaar?

Goed, even een recapje van de familiebanden, want toen ik de zomercliff zat te kijken had ik even geen idee meer wat er nou precies allemaal speelde (en dat had dus niet alleen te maken met het afschuwelijk slechte verhaal en het feit dat ik al minstens drie maanden niet had gekeken). Lieke van Lexmond, nou oke, haar personage Charlie, kreeg een kind met Nick, genaamd Valentijn. Nick is (natuurlijk) niemand minder dan de verloren biologische zoon van Ludo en Janine uit de tijd dat zij een affaire hadden in hun jonge jaren (dat hij vreemdging met jou was al een red flag, Janine). Op een gegeven moment is de band met zijn ouders een beetje verslechterd en heeft Nick door de jaren heen vaker geprobeerd Ludo en Janine te vermoorden, zoals bijvoorbeeld door een auto-ongeluk te veroorzaken. Dat werkte niet, dus hield hij het bij het emotioneel en financieel kapotmaken van zijn biologische ouders. Zo knus. Nu blijkt Nick te zijn overleden, zo vertelt zijn zoon Valentijn aan de familie Sanders wanneer hij hen allemaal naar een kasteel heeft gelokt in de hoop hen daar te kunnen vermoorden. Nick is trouwens een halfbroer van Nina en Stefano; Ludo heeft drie verschillende Baby Mommy’s, maar ik ga voorlopig niet dieper op de familiebanden in want dan snapt niemand er meer iets van (ook de scenarioschrijvers zelf niet, ben ik bang).

Belangrijk weetje: iedereen haat elkaar

Goed, Valentijn is terug en omdat hij zijn familie haat is hij van plan iedereen helemaal kapot te maken. Valentijn dwingt Ludo de rest van de familie over te halen om hem weer met open armen te ontvangen. Dat lukt alleen niet zo makkelijk. Stefano is namelijk woedend over het voorstel, maar ook komt Bing vanuit het niets binnen gestormd met een handlanger. Zij weten blijkbaar al langere tijd van Valentijn’s snode plannetjes. Na een lange achtervolging waarbij Bing achter Valentijn aan sprint alsof hij geen beenprotheses meer nodig heeft, lukt het om hem te pakken te krijgen.

Valentijn verzon de meest ineffectieve en onhandige complotten: de samenvatting van de cliffhanger

Zodra Valentijn door Bing is gegrepen, besluit hij vervolgens direct even rustig uit te leggen dat hij blijkbaar al heel wat maanden bezig was met de familie gek te maken. Een korte opsomming:

• Nina dacht dat ze stemmen hoorde, omdat Valentijn speakertjes in de muren van haar hele huis had geplaatst waar alleen geluiden op werden afgespeeld al ze alleen was. Hoe hij dat precies in de gaten hield (zat hij zelf ook in de muur verstopt?), werd mij 100% niet duidelijk. Ludo wilde Nina bijna naar een gesticht sturen, maar deed dat uiteindelijk toch niet, dus viel dit grapje nogal duur uit voor Valentijn zonder enig resultaat.
• Het volgende idee was dat hij Stefano liet denken dat hij ooit weer zou kunnen lopen (Stefano zit namelijk in een rolstoel na een heftig auto-ongeluk van een paar zomercliffs geleden). Dus lag Stefano in een ziekenhuisbed, waar een neppe dokter zijn bloed afnam en Stefano veel lag te schreeuwen, zo konden we zien in de flashback die Stefano kreeg toen Valentijn dit allemaal uit de doeken deed. Maar ja, Stefano was inmiddels dus ook weg uit het ziekenhuis en behalve dat hij valse hoop had gehad leek het er niet op dat hij nog veel last had van deze gemene list van Valentijn.
• Janine werd wijsgemaakt dat Ludo vreemdging. Alsof dát voor het eerst zou zijn. Even serieus, er zijn weinig getrouwde stellen die elkaar zo het leven zuur maken en zichzelf toch kunnen wijsmaken dat het allemaal uit naam der liefde is. Nu had Valentijn gezorgd dat een andere vrouw wat lippenstift op Ludo z’n kraag smeerde, Janine zag dit, rekende ‘1 + 1 = 2’ en besloot zelf maar gelijk met een andere man naar bed te gaan. Zo gaan die dingen.
• Ludo bezocht een stripclub met een zakenpartner en ging helemaal bad. Het gebeurt iedereen vast een keer: je gaat met je zakenpartner naar een stripclub, hij blijkt wat in je drankje te hebben gegooid en voor je het weet kruip je als een hondje over de grond, achter een naakte vrouw aan. En oh ja, er was ook nog iemand vermoord dacht Ludo, dus er werd een politieonderzoek gestart. Ondanks de uiterst zorgvuldige rechercheur die deze taak op zich nam, werden slachtoffer en dader nooit gevonden. Het slachtoffer bleek namelijk niet dood, en de rechercheur was helemaal geen rechercheur. Ook dít had die kleine Valentijn allemaal in scene gezet.

Wat een werk moet het zijn geweest voor Valentijn, al die acteurs voor te bereiden op de rollen die ze maandenlang zouden moeten gaan spelen. Waar hij het geld vandaan haalde om deze hele productie te bekostigen vind ik ook een interessant puntje. En dan te bedenken dat het helemaal nergens toe heeft geleid, want de familie Sanders is immers gelukkig en gezond met zijn allen aanwezig in het kasteel. De cliff eindigt met de vraag of Stefano Valentijn heeft doodgeschoten. En heel eerlijk: het maakt mij gewoon niet uit. Ik vind ze allebei vervelend. Het is dus een win-win situatie als je het mij vraagt: Valentijn neergeschoten, Stefano in de bak, of andersom. Hopelijk kan de familie Sanders dan eindelijk een keer een gezellig familieweekend organiseren zonder badguys op de loer.