Dolle Mina 101: Feminisme meets Marilyn Monroe
Misschien ben ik heel naïef (ik noem het liever hoopvol), maar ik was echt verbaasd dat er tegenwoordig zelfs over een onderwerp als femicide gediscussieerd moet worden. De reacties op de mars tegen femicide in Rotterdam waren gewoon echt dom. Ik kan er niet meer van maken. Natuurlijk, het waren vooral mannen die onder foto’s en filmpjes van de demonstratie reageren met teksten die neerkwamen op iets als ‘en wij dan’. Maar is het heel gek dat ik verwachtte dat we het er allemaal over eens zouden zijn dat vrouwen niet vermoord mogen worden om iets als het verbreken van een relatie?
Opeens leef ik in het tijdperk van de Dolle Mina’s part II
Behalve een onderbreking door (verrassend) een verwarde man, verliep de mars rustig en ging de aandacht gelukkig naar datgene waar het om moest gaan: de overheid moet actie gaan ondernemen tegen femicide. Vorige week werden er kort na elkaar twee vrouwen vermoord door hun ex-mannen. Genoeg is genoeg, aldus de Dolle Mina’s. Het is gek om te bedenken dat de eerste Dolle Mina’s zich in 1970 verenigden om te strijden voor de rechten van vrouwen. Bizar toch, dat het zo kort geleden is dat ze ‘Baas in eigen buik’ op hun lijven schreven, om te strijden voor het recht op abortus? Op de een of andere manier voelde dat als geschiedenis, iets waarbij ik FOMO voelde, want ik had de Dolle Mina’s zo graag in het echt in actie gezien. Wie had kunnen bedenken dat er vijftig jaar later een wederopstanding van de actiegroep zou zijn? We zitten middenin Dolle Mina’s Part II! En had iemand kunnen bedenken dat we opnieuw voor dezelfde zaken moeten actievoeren? Dat is wat minder feestelijk.
Demonstreren met rode lippenstift
Ik liep niet mee in Rotterdam, maar ik deed mijn eigen mini-marsje. Het klinkt sentimenteler dan ik het bedoelde, maar toch ging ik doelbewust op weg naar het standbeeld van Wilhelmina Drucker. Even een bezoekje brengen aan de vrouw waarop de naam ‘Dolle Mina’ geïnspireerd is. Als een soort mythische godin staat haar standbeeld trots midden op de Churchilllaan in Amsterdam. Ze is een van de belangrijkste grondleggers van het feminisme in Nederland, je zou kunnen zeggen dat we dankzij haar vandaag een groep van meer dan duizend mensen met rode lippenstift over straat zagen lopen. Het beeld dat mensen vroeger schetsten van hoe een feminist eruit zou moeten zien staat lijnrecht tegenover hoe het plaatje er vandaag uitziet. En dat is waarschijnlijk eng voor sommige mannen. Want net als bij moordenaars kan je niet aan de buitenkant aan iemand zien of diegene een feminist is. Stel je toch eens voor, dat je als conservatieve man per ongeluk met een feminist staat te flirten! Het kan zomaar, want ook Marilyn Monroe schijnt er een te zijn geweest. Lippen gestift met de iconische knalrode lippenstift, uitgesproken over seksueel misbruik en seksisme maar altijd neergezet als een ‘dom blondje’. Marilyn hield haar mond niet over die kortzichtigheid en het geweld door mannen, dat ook haar werd aangedaan.
De nieuwe generatie Dolle Mina’s is pas net begonnen
Inmiddels hebben de Mina’s al meer dan 30.000 volgers op Instagram. Dat staat los van de actieve leden die zich daadwerkelijk bij de organisatie hebben ingeschreven, die werken echt mee met het organiseren van demonstraties en acties. Er is helaas nog genoeg werk voor ze te doen, maar ik ben wel heel blij dat ik de geschiedenis die nu wordt geschreven live kan meemaken. Volgende keer zie je mij met een zelfgeknutseld bordje en een blote buik meelopen.
Dit bericht op Instagram bekijken