Waarom doen we zo raar over solo dates?
De afgelopen twee weken is het belangrijkste onderwerp van gesprek, en mijn gehele algoritme: de Ticketmaster-oorlog. Omdat zowel Bruno Mars als Harry Styles binnen deze korte tijd de kaartverkoop voor hun tours opengooiden, was het zaak om strategieën uit te wisselen met degene met wie je naar deze concerten wil gaan. Wel verversen, niet verversen, welke plekken en vooral: wat zijn we bereid om maximaal uit te geven? Keep in mind: de kans bestaat dat Beyonce in februari haar nieuwe album & tour aankondigt, dus budgetten moeten gemanaged worden. Dat gezegd hebbende, was de napraat over de pre-sales ook intens. Het geluk dat ik en mijn zusje hadden met onze staanplaatsen voor een ok-prijs, had niet iedereen gehad. En zo hoorde ik dus dat er mensen zijn die in hun eentje naar het concert ‘moeten’, op een zitplaats. Als je staanplaatsen hebt kan je je nog bij anderen voegen, als je een zitplaats hebt ben je echt aan eigen gezelschap overgeleverd. Maar waarom doen we eigenlijk zo moeilijk over solo dates? Waarom vinden we het nog steeds lastig om hardop te zeggen dat je ergens in je eentje heen gaat, omdat anderen dat misschien sneu zouden vinden? Solo dates zijn fantastisch, en ik zal uitleggen waarom.
Waarom ook jij binnenkort een solo date gaat plannen
Wat mij betreft zijn solo dates nodig voor je zelfontwikkeling. Je moet alleen kunnen zijn en van je eigen gezelschap kunnen genieten om het ultieme leven van zelfvertrouwen te bereiken. Voor sommige mensen is het al lastig om in hun eentje een koffietje te gaan drinken. Ik zou zeggen: pak een fijn boek, of een ereader als je bang bent dat mensen je zien als een performative reader. Overigens zou ik aan dat laatste zelf enorm sch*jt hebben, want je weet zelf wel beter en daar gaat het uiteindelijk om. Koffie drinken en af en toe in mijn eentje lunchen deed ik al jaren, daar heb ik dan ook echt geen probleem mee. Maar afgelopen zomer kwam er een punt dat ik mijn eigen grenzen verlegde als het gaat om solo daten. Een jaar eerder had ik namelijk de Ticketmaster-oorlog gewonnen in de categorie Coldplay: 4 zitplaatsen in Wembley voor een bizar lage prijs. Ik zag het helemaal voor me: met mijn toenmalige geliefde en mijn beste vriend en zijn vriend zouden ook meegaan. Een lang weekendje Londen, met als kers op de taart een concert van Coldplay. Maar alles liep totaal anders dan gepland.
Die fantastische mini-vakantie werd een enorme issue
Natuurlijk had ik direct na het kopen van de concertkaartjes een fantastisch hotelletje gevonden middenin Londen, op loopafstand van Buckingham Palace en de leukste restaurantjes om de hoek. Om het maar even kort te zeggen: extreem knus. Maar een paar weken voor het concert werd alles een groot drama en was er niets meer om naar uit te kijken. De relaties waren voorbij, mijn beste vriend kon het niet aan om zonder zijn ex-geliefde naar Londen te gaan, en zo bleef ik in mijn eentje over met mijn geboekte hotel en 4 concertkaartjes. Je zou kunnen denken: balen, alles annuleren, kaartjes doorverkopen. Maar ik koos er gelukkig voor om drie kaartjes door te verkopen en die laatste voor mezelf te houden. Ik besloot dat weekend Londen helemaal in te vullen op een manier dat ik zelf een fantastisch weekend zou hebben, tijd met mezelf, ook om bij te komen van de hele situatie rondom de relatie. En het was echt de beste keuze ooit. Het was oprecht (en het klinkt irritant maar ik meen het) empowering om me te realiseren dat in mijn eentje naar Londen vliegen en zelfs totaal opgaan in dat concert, dansen met vreemden en in mijn eentje uiteten met een goed boek, alles was wat ik nodig had om te helen van die onzekerheid en het gevoel dat ik iemand naast me nodig had.
Sindsdien doe ik heus niet álles alleen
Don’t get me wrong, je hoeft nu heus niet opeens elke week in je eentje te gaan eten. Ik vind het in Amsterdam gek genoeg ook nog steeds raar om ’s avonds in mijn eentje in een goed restaurant te gaan zitten, maar dat heeft meer te maken met de Hollandse kortzichtigheid en judgmental manier van denken. En er zijn ook zeker dingen waarvan ik denk: dat ga ik niet meer in mijn eentje doen. Zoals naar een voetbalwedstrijd van Ajax gaan. het was leuk om te proberen, maar je juicht toch minder uitbundig als je niemand hebt om het mee te vieren. Toch is het heel fijn om te weten: als ik iets wil doen, dan hoef ik niet eerst te overleggen of er iemand met me mee wil. Voortaan koop ik gewoon voor alles twee kaartjes en dan zie ik wel of er iemand mee gaat. En als dat niet zo is, dan heb ik weer gewoon een fijne solo date.