Ben ik te kritisch als het om online daten gaat?

We zitten op een terras in de zon, en ze heeft me net verteld dat ze een huis gaat kopen. Mijn beste vriendinnetje, Jil, koopt een huis met haar vriend, waar ze ‘pas’ anderhalf jaar mee samen is, maar waarvan iedereen honderd procent zeker weet dat het de perfecte match is. Er zijn weinig stellen zo in balans en gelukkig met elkaar. En dan wil ik niet irritant zijn, maar als ik zie hoe hij naar haar kijkt zie ik liefde. Tot zover misschien niet echt breaking news als je omgeving gevuld is met dit soort stellen. Maar wat het verhaal voor mij zo interessant maakt, is dat ze elkaar kennen via Bumble. De dating app, ja. En ze zijn niet de enigen in mijn omgeving die de liefde hebben weten te vinden via online daten. Hoe komt het dan dat ik toch een beetje kritisch ben op online daten?

Vreemde mannen van het internet waren toch juist gevaarlijk?

Iedereen die het ontstaan van internet heeft meegemaakt, herinnert zich in ieder geval één belangrijke les die we allemaal van onze ouders meekregen: nooit met vreemden die je van internet kent afspreken. De kans dat je ponyclub-penvriendinnetje toch een vieze man van 50+ bleek te zijn, was namelijk behoorlijk aanwezig. Dus wat is er dan veranderd, dat we het nu opeens massaal oké vinden om blind dates voor onszelf te regelen met mensen die we niet eens via-via kennen? Wat maakt dat apps als Hinge, Bumble, Raya en Tinder zo anders zijn dan Habbo Hotel? De dag dat Jil voor het eerst met Daan had afgesproken stuurde ze me, onderweg naar de locatie van de eerste date, een foto van zijn Bumble-profiel. ‘Als er iets gebeurt, dit is hem en we hebben afgesproken bij…’ Natuurlijk deed ze dit ook met een lach. Als ze echt het gevoel had gehad dat Daan haar iets aan zou willen doen had ze die date nooit gepland. Maar toch: dit soort taferelen heb je niet als je een blind date hebt met een vriend van een kennis, bijvoorbeeld. Het zal geen spoiler meer zijn dat de date van Jil en Daan fantastisch verliep, dat Daan geen enge man van 50 bleek te zijn, en ze inmiddels erg gelukkig samen leven.

En toch kom ik online niet verder dan een match

Inmiddels ben ik al zo’n drie jaar single. De dates die ik in de tussentijd heb gehad waren allemaal mensen die ik al kende, of leerde kennen via werk. De leukste was toch wel de basisschool-vriend die opeens twee meter lang en heel erg knap bleek te zijn. Maar nogmaals: al deze mensen kende ik op de een of andere manier al. Om het heel plat te zeggen: ik wist waar ik moest zijn als ze me iets zouden flikken. En daarnaast weet je toch al of iemand een beetje dezelfde bloedgroep is. Als je op dezelfde school hebt gezeten, of iemand een paar keer op kantoor bij het koffieapparaat hebt gesproken, weet je al zo veel van iemand. En om eerlijk te zijn: ik vind mensen vaak veel knapper als ik weet hoe ze praten, zich bewegen en wanneer ik om hun grapjes kan lachen. Op een app als Bumble blijft het in mijn geval echt bij een like en een match. Een gesprek? Daar heb ik helemaal geen zin in, ik vind hem bij nader inzien waarschijnlijk toch te stom om mee af te spreken.

De redenen dat ik zo kritisch ben op online daten

Ik hoop zo ontzettend dat het volgende wat ik ga zeggen herkenbaar is. Het is nogal een confession namelijk, en wellicht snij ik mezelf enorm in de vingers hiermee omdat niemand mij ooit nog een foto wil sturen. Maar ik kan dus letterlijk bij elke foto van een onbekende man wel een paar dingen bedenken waarom die specifieke dude niets voor mij is. Je kan fantastisch zijn, maar als je antwoord op één van de volgende vragen ‘ja’ is, dan houdt het heel snel op wat mij betreft:

• Een mirrorselfie tussen je foto’s. Heerlijk, af en toe een foto van mezelf op mijn Insta-story zetten, gewoon omdat ik op dat moment trots ben op de vooruitgang die ik heb geboekt in de sportschool. Niets mis mee dat je jezelf er goed uit vindt zien. Maar op je dating profiel staat het gewoon heel erg dom. Ik kan het niet uitleggen. Gewoon dom.
• Foto’s met vrienden op een of ander stom festival. Zodra deze foto met mixdrankjes en halfopen shirts en rechthoekige zonnebrillen voorbij komt is het al gedaan. Ik zie je vrienden, met hun monden half open en ik hoor ze in gedachten al ‘heeeeeeuuuuuh’ roepen naar de fotograaf, terwijl er op de achtergrond een of ander afschuwelijk technonummer dreunt.
• Hele serieuze foto’s aan tafel in een restaurant. Extra irritant als je ook nog de andere kant op kijkt, ik bedoel: met wie was je daar dat je zo zuur kijkt terwijl iemand vrolijk een foto van je maakt? Ik mag hopen dat het niet je ex was, en als dat wel het geval is stuur ik haar nú een DM dat het echt niet aan haar lag maar dat jij gewoon een onaardige lul bent.
• Geposeerde foto’s die wellicht zelfs door een fotograaf zijn gemaakt. Ik ben hartstikke blij dat je daten zo serieus neemt, en natuurlijk willen we allemaal de knapste foto’s van onszelf plaatsen, maar om nou iemand te gaan betalen? Dat schreeuwt wanhoop.

Ik ben vast nog een paar lievelings online date-irritaties vergeten

Mijn hoop is dat ik niet de enige ben die het zichzelf onmogelijk maakt de liefde te vinden via een app. Het feit dat het meerdere mensen om mij heen wel is gelukt, zegt helaas misschien toch iets over mij. Ben ik te kritisch op online daten?