Wat mannen kunnen leren van ‘Bridgerton’
Het is nog geen twee weken geleden dat het vierde seizoen van ‘Bridgerton’ online kwam, maar ik heb de eerste vier afleveringen al gebinged. Ondanks dat ik echt mijn best deed om het uit te stellen, omdat ik weet dat je na de eerste vier afleveringen weer het geduld moet opbrengen om te wachten op de volgende vier. Maar het is gewoon verslavend, de combinatie van mijn liefde voor Jane Austen-boeken met Gossip Girl vibes. Je gaat je toch afvragen, waar zit het ‘m nou in? Waarom is deze serie zo intens populair? Er zijn zo veel series waarin liefdesverhalen centraal staan, wat is er dan zo anders aan Bridgerton? Misschien is het wel het gevoel dat mannen nog best wat kunnen leren van de ‘Bridgerton’-serie.
Spoiler: ‘Bridgerton’-mannen bestaan niet meer
Oke, de serie is niet alleen populair omdat we zo dol zijn op de prachtige jurken en bijzondere hairdo’s. Natuurlijk spelen de mannen een belangrijke rol. Ieder seizoen denk ik weer dat dit toch echt de leukste hoofdrolspeler moet zijn, maar Benedict… De man die in seizoen 4 het hart van zijn mysterieuze assepoester probeert te veroveren, is wat mij betreft toch wel de aller knapste. Dat heeft niet alleen te maken met zijn looks, maar vooral de manier waarop hij met vrouwen omgaat. Sure, hij is een charmeur. Maar wanneer hij 1-op-1 met een vrouw is behandelt hij haar met respect, of ze nou voor hem werkt of om zijn nek hangt bij foute huisfeestjes. En het sneue is: dat vinden we in de gewone wereld dus niet meer vanzelfsprekend. Er wordt überhaupt weinig moeite voor elkaar gedaan. ‘Bridgerton’ is daarmee ook een beetje wegzwijmelen bij de vergane cultuur waarin mensen elkaar in het wild aanspraken, gewoon omdat er interesse was.
De les die ik álle mannen zou willen meegeven
Oké, oké, ze bestaan nog wel, die ‘Bridgerton’-like mannen. Maar het zijn de mannen die verkrachten en moorden die de aandacht krijgen in de nieuwsberichten. En dat helpt natuurlijk niet. Het feit dat vrouwen nog steeds aan mannen duidelijk moeten maken dat ze zich onveilig kunnen voelen op straat, en dat de cijfers helaas aangeven dat vrouwen nu eenmaal daadwerkelijk minder veilig zijn, dat zegt wel wat over de manier waarop veel mannen denken: dat we aanstellers zijn. Als je dan thuis op de bank zit en je ziet een man als Benedict rustig een paar andere mannen in elkaar slaan omdat ze een vrouw lastigvallen, tja, je snapt dat ik een tevreden kijker ben. En toch: het heeft niets te maken met gered worden. Het is dromen van een wereld waar mannen snappen dat zij ook best wat voor onze veiligheid mogen doen. Dat betekent ingrijpen wanneer andere mannen onacceptabel gedrag vertonen. Of het nou ‘kleedkamerpraat’ is of fysieke aanvallen, het zorgt voor een onveilig gevoel. Dus mannen: in plaats van je beledigd te voelen omdat ‘niet álle mannen’ slecht zijn, kan je er ook voor helpen zorgen dat álle vrouwen zich in ieder geval veilig kunnen voelen bij jou.