Het beste liefdesadvies komt van singles

Er bestaan meer dan 100 miljoen liefdesliedjes in de wereld, dat zegt Chat GPT tenminste. Dat vind ik eigenlijk niet eens zo heel erg veel, als je je bedenkt hoeveel inspiratie je krijgt van liefdesverhalen. Liefde die ontstaat, vergaat, of je helemaal kapotmaakt. Je kan vervuld raken van liefde voor iemand, of juist van de woede die diegene in je losmaakt. En het is nou eenmaal niet sociaal geaccepteerd om al die gevoelens er tegen die ene persoon uit te gooien, dus het enige wat er dan nog op zit is lezen over de liefde, zelf schrijven over de liefde, of het zingen van liefdesliedjes.

Nu ‘journaling’ opeens iets is geworden wat mensen in het openbaar doen, in plaats van gewoon lekker ’s avonds op een rustig momentje in bed (zoals toen je een jaar of 11 was en voor het eerst een soort van verliefd werd), zou het misschien ook heel normaal moeten zijn om al die gedachten en gevoelens maar gewoon te delen. Wat mij betreft is het niet zo gemakkelijk. Als ik over liefde en dat soort dingen schrijf, doe ik dat niet midden in een koffiezaakje waar het onderwerp van je verhaal zomaar binnen zou kunnen komen. Dus hoe eng moet het zijn, om op een podium voor familie, vrienden en vreemden zelfs, het hele verhaal over je liefdesleven eruit te gooien? De kwetsbaarste momenten van een relatie die uitgaat: van het moment dat je doorkrijgt dat dit ‘het’ niet is, het moment dat je eindelijk de stap zet om de relatie te verbreken, en al het moois wat daarna nog op je pad zal komen. Mijn zusje deed precies dat: ze vertelde haar verhaal, maar ook het verhaal van zoveel anderen die vastzitten in het patroon van een ongezonde relatie.

Het delen van al die overdenkingen is al een gewaagd idee. Het is kwetsbaar om aan iedereen te moeten toegeven dat je liefde niet is wat je ervan had gehoopt, wat de reden daarvoor ook mag zijn. Dat je dat niet per se op een podium van je af wil zingen is heel normaal, ik laat dat persoonlijk ook liever aan mijn zusje over. Maar die angst om eerlijk te zijn tegen jezelf, dat je stiekem weet dat je er toch meer geluk in het leven voor jou is weggelegd, waarom kost het zoveel tijd om dat aan onszelf toe te geven? Natuurlijk, de makkelijkste verklaring is dat je anderen niet wil kwetsen. Maar een andere reden voor het uitstellen van de keuze is dat je in je achterhoofd toch nog ergens hoopt dat de situatie verandert. Dat het beter wordt, dat het weer zo wordt als het eerst was. Het gaat niet om de eerste twijfel, het gaat om het patroon van een terugkerende overpeinzing. Dat je intuïtie je vertelt dat je je gevoel moet volgen, omdat jouw eigen geluk er uiteindelijk voor zorgt dat de mensen die voor jou het meest belangrijk zijn in het leven, daar ook gelukkiger van zullen worden.

Dat je daarvoor de stap moet maken om een punt achter je huidige liefdesverhaal te zetten, zou een van de oplossingen kunnen zijn. Het is eerder gebeurd, weet je, dat mensen relaties uitmaakten. Dat ze een glimp van groter geluk opvingen waarvoor de enige voorwaarde was dat ze deze keuze moesten maken. Maar het is altijd prachtig uitgepakt. Mijn zusje was daar vorige week het meest recente voorbeeld van, dansend op het podium van Bitterzoet, bij de release party van haar nieuwste album. En ja, dat gaat dus over de liefde.