Trigger warning: feministische content.

Niet iedereen wordt geboren als feminist, daar ben ik me van bewust. Maar toch word je in de periode rondom de verkiezingen nog even extra met je neus op dat feit gedrukt. Hoe ik dat merk? Ik ben geboren in een gezin van 5 dochters, mijn zussen en ik gunnen elkaar de wereld en we zullen altijd voor elkaar vechten. Met een oma die een activiste in hart en nieren was, waardoor mijn moeder ook met enige regelmaat bij de Dolle Mina’s rondhing in de ’70s, in mijn wereld zijn vrouwen altijd het middelpunt geweest. Het is eigenlijk onmogelijk om geen feminist te zijn als je in zo’n omgeving bent opgegroeid. Maar zoals ik al zei, dat is helaas niet iedereen gegeven. Wat dat met de verkiezingen te maken heeft zal ik even uitleggen.

Hoe een simpel oproepje zoveel los kan maken

Of het nou gaat om oorlogen of feminisme, ik ben niet iemand die constant zijn standpunten op social media deelt. Maar er zijn uitzonderingen. Mijn uitingen hebben met name te maken met dingen waar ik me goed door ga voelen, ‘empowered’ zeg maar, momenten dat ik weet dat we er niet alleen voor staan met onze mening, zoals bij demonstraties. Als je tienduizenden mensen bij elkaar ziet strijden voor hetzelfde doel, heeft dat effect op mijn gemoedstoestand. Tijdens de feminist march was ik oprecht geëmotioneerd door twee kleine meisjes die vanuit hun huis naar de enorme stoet keken, inclusief A4-tjes met de tekst ‘goed bezig!’ tegen het raam gedrukt. Ik liep daar niet alleen voor mezelf of voor de vrouwen om me heen, de vrouwen in oorlogsgebied, of de vrouwen waar het achter de voordeur oorlog is. Ik liep daar ook voor hen. En zo komt het dus ook dat ik rondom de verkiezingen een paar keer deel dat het van belang is om te kijken op welke vrouwen er gestemd kan worden. Gewoon omdat het wel zo eerlijk is, als de overheid een afspiegeling van onze maatschappij moet zijn om de beste keuzes voor ons te maken, dat er dan ook vrouwen en mensen van kleur aan die tafels waar de besluiten worden genomen mogen zitten. En precies zo’n oproepje is waar het misgaat. Het maakt veel los bij sommige mannen, die zich blijkbaar al bedreigd voelen bij het idee dat vrouwen hun stem gebruiken om andere vrouwen een stem te geven. Dan krijg je dus van die berichtjes in je inbox die je lekker moet negeren, terwijl je je er toch zorgen om gaat maken als je ze per ongeluk toch hebt gelezen.

Waarom ligt feminisme zo gevoelig?

Het heeft iets verdrietigs, dat er nog steeds zo veel mensen zijn die bang zijn dat vrouwen hun plekje innemen. Standvastig houden ze vol dat vrouwen overal minder goed in zijn, dat vrouwen minder hoge posities bekleden is daar volgens hen bewijs van. Maar wat zij niet inzien is dat het weleens zou kunnen dat het vooroordeel dat vrouwen minder goed zouden zijn, er bij voorbaat al voor zorgt dat zij niet de kans krijgen te laten zien dat zij wel capabel zijn om de CEO van een multinational te worden. Waarom zien die mensen, die zich zo bedreigd voelen door vrouwen die meer rechten zouden kunnen krijgen, niet in dat die angst misschien gedreven wordt door de angst dat vrouwen wel eens daadwerkelijk beter zouden kunnen zijn in alles wat zij doen? Tijdens de feminist march zag ik een protestbord met de tekst: ‘everything you can do, I can do bleeding’. En dan gaat het niet om een papercut die je eens in de zoveel maanden oploopt, waarvan de pijn binnen een uurtje wel weer is weggetrokken. Het gaat om structureel, elke maand, het gevoel hebben dat je buik jou tegenwerkt. Je kan er misselijk van worden zo veel pijn. Alsof dat nog niet genoeg is ben je ook nog de halve dag tussen je normale werkzaamheden door bezig met de kans op doorlekken. Want stel je voor, je zou voor schut lopen als mensen zouden weten dat je bloedt. Dan hebben we het nog niet eens over de vrouwen met ernstige vormen van endometriose die door artsen worden weggestuurd omdat het ‘normale menstruatieklachten’ zouden zijn. Dus tja, zijn mannen het sterkere geslacht?

Gelukkig zijn er genoeg mensen die anders denken

Zoals tijdens de feminist march, werd ik ook overspoeld door een gevoel van trots toen ik las hoeveel voorkeursstemmen er waren uitgedeeld aan vrouwen. In zo veel gemeentes zijn vrouwen naar boven gestemd, zoveel stoeltjes die anders door een man waren gevuld, daar mogen nu dankzij de stemmen van duizenden mensen vrouwen plaatsnemen. Die stemmen komen niet alleen van vrouwen. Er zijn ook mannen die ons steunen. Dat zie ik gelukkig steeds meer, tegenover de groeiende ‘manosphere’ van Andrew Tate-achtigen. Wie zich afvraagt of de terugkeer van de Dolle Mina’s nog nodig is, kan ik zeggen: misschien wel meer dan ooit. Juist omdat mensen denken dat het niet nodig is, juist omdat er wordt gedacht dat het allemaal wel goed is zo, dat laat des te meer zien dat we geen genoegen moeten nemen met de positie waar wij nu in zitten. Het kan echt beter, en het wordt echt beter. Niet alleen op het politieke vlak, maar ook in de gezondheidszorg, onze veiligheid, en beeldvorming. We zijn nog maar net begonnen. En dat mag ik zeggen als trotse, kersverse Dolle Mina. Het is bijna een jaar geleden dat mijn oma overleed. En hoewel ik wist dat zij een bijzonder leven heeft gehad, kwamen de mooiste verhalen eigenlijk pas na haar dood boven water. Ik ben trots op het leven wat zij voor zichzelf heeft gecreëerd, als onafhankelijke vrouw. Ik durf te denken dat zij ook trots op mij is, als ze hoort dat ik, net als zij, actief de strijd aanga tegen alles waar ik me niet oke bij voel.